Rolf

In juli van het jaar 2020 ben ik de vader geworden van onze mooie dochter Evi. Vanaf het moment dat ik wist dat ik vader zou worden, veranderde er heel veel. Maar er bleef ook verbazingwekkend veel precies hetzelfde. Mijn schrijfsels gaan over de wereld door de ogen van een beginnend vader met een hele dikke knipoog en een dappere poging tot humor.

De start van Operatie Boon

Evi aan de koffie Klasbak Zuidlaren

Urenlang speur ik het internet af, lees boeken en begeef mij op zeer actieve moederfora onder de schuilnaam KoffieDame85. De verzamelde informatie zet ik om in een concreet actieplan; beter bekend onder de codenaam ‘operatie Boon’. Een uiterst geraffineerd plan om de Dame aan de groente te helpen. Aan het eind van dit programma van 7 weken snakt ze naar sperziebonen, kun je haar ’s nachts wakker maken voor tuinbonen en wil ze bij de Japanner alleen nog maar Edamame bonen i.p.v. kipnuggets.

Het mysterie van het verdwijnende perenijsje

Stokje van een Festini Perenijsje

Ik scheur het papiertje van het perenijsje en overhandig deze aan De Dame. Zo trots als een pauw loopt ze eerst een rondje door de tuin om haar nieuwe aanwinst te tonen aan de klimop, twee verbaasde huismussen en de glijbaan. Dan is het tijd voor verkoeling. Vol overgave werkt ze de eerste happen van haar ijsje naar binnen. Waarbij ik meteen blij ben dat ze niet de gevoelige tanden en brain-freeze gevoeligheid van haar vader heeft geërfd.

Bianca, aangenaam!

Bianca in de Linda 1

Met een soepele handbeweging haal ik de Linda uit de kast en geef deze aan De Dame. Tot mijn grote verbazing volgt geen directe blik van afkeur. In tegendeel, ze begint druk te bladeren. Gevangen in mijn eigen trotsmoment loop ik glimlachend door de woonkamer. Ineens hoor ik De Dame ‘papa’ roepen en hoor ik kleine voetjes mijn kant op stormen. Vol trots houdt ze de Linda omhoog en roept aanhoudend ‘Papa’. Nieuwsgierig volg ik haar vinger om te zien wie ze aanwijst. Is het Rico Verhoeven? Of desnoods Arie Boomsma?

Niet alle Duits is Duits

Duits Leraar Nein

Geërgerd werp ik een snelle blik over mijn schouder en daar zie ik De Dame zitten. Gevangen in haar eigen mooie wereldje. Haar hoofdje wiegt zachtjes op en neer. Dan stopt ineens het wiegen, haar mond gaat langzaam open en weer klinkt NEIN NEIN NEIN. Als bliksemschichten schieten de vragen door mijn hoofd. Hebben we per ongeluk een Duits kind gekregen? Komen we te vaak bij de Aldi? Zitten er verborgen Duitse boodschappen in haar favoriete afleveringen van Bassie en Adriaan?  

De bal is rond

Appel of bal voor peuters

Bal, bal! De laatste keer dat ik dit hoorde was in de 4e reserveklasse van het zondagvoetbal. Meestal was je in zulke gevallen net doormidden gezaagd door een iets te dikke vedette op witte voetbalschoenen met zijn kousen opgetrokken tot ver over de knieën. Zo’n type die twee keer mocht meetrainen met het eerste en nu denkt dat hij Christiano Ronaldo uit de polder is. Zulke mensen riepen steevast ‘bal, bal’ om de scheidsrechter ervan te overtuigen dat de bal werd gespeeld en mijn dubbele beenbreuk een ongelukkige samenloop van omstandigheden was.